Μία περίοδος μεικτών προσήμων συνεχίζεται στα ελληνοτουρκικά, αν και ο Ερντογάν θυμίζει πλέον σκιά του εαυτού του. Από τη μία στιγμή στην άλλη, είδε την κατάρρευση των μαξιμαλιστικών ονείρων του, για τα οποία εργάζεται επί δύο δεκαετίες. Τι συνέβη; Τι μετέβαλε τόσο δραστικά το σκηνικό ώστε σήμερα, για πρώτη φορά, να παλινδρομεί τόσο αμήχανος; Αραγε η ριζική αναβάθμιση που – ο σκληρός αυτός δικτάτορας με επίφαση δήθεν δημοκρατίας – όντως πέτυχε για την Τουρκία τον μετέτρεψε τελικά σε θύμα της; Πίστεψε ότι ο κόσμος του ανήκει; Το παθαίνουν αυτό. Ο τούρκος πρόεδρος μαθαίνει τώρα επώδυνα ότι δεν συμβαίνει. Ενίοτε, κοιμάσαι το βράδυ πανίσχυρος και ξυπνάς το πρωί αιωρούμενος στο κενό.
Η μετωπική σύγκρουση του Ερντογάν με το Ισραήλ ήταν το πρώτο και μέγα σφάλμα του. Το δεύτερο ήταν ότι πίστεψε πως υπήρχε ενδεχόμενο ο Τραμπ να το εγκαταλείψει για χάρη του. Το τρίτο είναι ότι διακινδύνευσε τη δημιουργία μιας ευρείας Συμμαχίας την οποία προφανώς ούτε φανταζόταν και που σίγουρα με κανέναν τρόπο δεν ήθελε, καθώς γνωρίζει ότι αν βρεθεί απέναντί της, η ήττα θα είναι αναπόφευκτη. Και, όλα αυτά, λόγω τυφλής μεγαλομανίας.
Οταν η πραγματικότητα έγινε τόσο εμφανής – και μάλιστα σε όλους – ώστε ουδείς αντιπερισπασμός να μπορεί να την καλύψει, για τον Ερντογάν ξεκίνησε μία περίοδος πρωτοφανούς απορρύθμισης, ανακολουθίας, ίσως και φόβου – όλα πρωτοφανή γι’ αυτόν. Η εικόνα του είναι σαν ένα λιοντάρι στο κλουβί όπου πήγε και κλείστηκε μόνο του. Ενα κλουβί αντιφάσεων, όπως μεταξύ πολλών άλλων, ότι «η συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι αιτία πολέμου», για να φτάσει στον αντίποδα: «δεν στρέφονται όλες οι διμερείς συνθήκες εναντίον μας»…
Την ίδια ώρα, ο Ερντογάν βλέπει ότι η Ουάσιγκτον, που μαζί με το Ισραήλ έχουν ισοπεδώσει όλο του τον κόσμο, τον αποκλείει από τα F-35: όσα άκουγε ήταν κούφια λόγια. Το χειρότερο, μάλλον ανεξάρτητα από το εάν θα καταφέρει ή όχι να ξεφορτωθεί τους ρωσικούς S-400. Οι Αμερικανοί δείχνουν να έχουν θέσει πλέον την Τουρκία εκτός για τους παραπάνω λόγους. Μα και οι Ρώσοι τούς κάνουν τη ζωή δύσκολη: οι πύραυλοι δεν θα πάρουν, όπως είναι φυσικό, εν λευκώ άδεια μεταπώλησης. Τι έμεινε λοιπόν στον Ερντογάν; Ενα νεόκοπο «ισλαμικό ΝΑΤΟ», στο οποίο είναι λίαν αμφίβολο αν πιστεύει έστω ένα από τα τρία μέρη του και σίγουρο ότι οι ανταγωνισμοί όλων είναι ισχυρότατοι.
Ομως, εντελώς ακατανόητα, η Ελλάδα επιμένει στις διαρκείς υποχωρήσεις: αποδοχή ανασχεδιασμού της γραμμής του… διαβόητου πλέον καλωδίου συνιστά καίριο σφάλμα, καθώς είναι βέβαιο ότι η Αγκυρα θα επανέλθει. Μα υπάρχει και ένα σφάλμα που θα συνιστά καταστροφή για την Ελλάδα και ανέλπιστη σανίδα σωτηρίας για την Τουρκία: να μη σταθεί πραγματικά στο ύψος της στη συμφωνία με το Ισραήλ, που, πλέον, είναι υπαρξιακά ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει γι’ αυτήν. Εδώ, δεν μπορεί να είναι ο γνωστός εαυτός της: δεν χωράνε… «ανασχεδιασμοί», «ναι μεν αλλά» και διάφορα παρόμοια: θα είναι καταστροφή.
Πηγή: flamis.gr
