Το γράφω ως άνθρωπος που μεγάλωσε πολιτικά μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ως άνθρωπος που έχει οικογένεια με χρόνια διαδρομή στην παράταξη.

Που έζησε τη Νέα Δημοκρατία πριν γίνει ξανά κυβέρνηση, όταν το να δηλώνεις Νεοδημοκράτης δεν σου εξασφάλιζε τίποτα.

Και γι’ αυτό ακριβώς αισθάνομαι ότι έχω το δικαίωμα να πω κάτι που ίσως δεν αρέσει.

Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να χάσει τους ανθρώπους της.

Όχι επειδή ξαφνικά έπαψαν να είναι δεξιοί.

Όχι επειδή έγιναν όλοι αντιπολιτευόμενοι.

Αλλά επειδή πολλοί από αυτούς αισθάνονται ότι το κόμμα τους δεν τους ανήκει πια.

Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο από μια δημοσκόπηση. Γιατί οι δημοσκοπήσεις αλλάζουν.

Η απογοήτευση, όμως, όταν ριζώσει, δύσκολα γυρίζει πίσω.

Φοβάμαι ότι σήμερα υπάρχουν δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το τι σημαίνει Νέα Δημοκρατία.

Η μία είναι η Νέα Δημοκρατία των ανθρώπων που έμειναν.

Των ανθρώπων που έβαλαν πλάτη, χωρίς να περιμένουν υπουργείο, θέση, διορισμό ή δουλειά.

Των ανθρώπων που κατέβαιναν στις εκλογές, έτρεχαν στις οργανώσεις, μιλούσαν στον κόσμο και υπερασπίζονταν την παράταξη, όταν δεν ήταν καθόλου εύκολο να το κάνεις.

Άνθρωποι που έμειναν στην παράταξη στα δύσκολα. Άνθρωποι που δεν περίμεναν καρέκλες, διορισμούς και ανταλλάγματα. Άνθρωποι που ψήφιζαν, αγωνίζονταν, έτρεχαν στις εκλογές και υπερασπίζονταν μια πολιτική παράταξη, επειδή πίστευαν σε αυτήν.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που γνώρισαν τη Νέα Δημοκρατία όταν άνοιξαν οι πόρτες της εξουσίας.

Ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες υπάρχει σήμερα ένα χάσμα, που δεν μπορεί πλέον να αγνοείται.

Οι πρώτοι είναι οι ρομαντικοί της παράταξης. Εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο από έναν εκλογικό μηχανισμό.

Ότι είναι μια μεγάλη πολιτική παράταξη, με ιστορία, ιδέες, κοινωνικές αναφορές και ανθρώπους που αισθάνονται ότι ανήκουν σε ένα πολιτικό «σπίτι».

Οι δεύτεροι βλέπουν, ή τουλάχιστον δίνουν την εντύπωση ότι βλέπουν, την εξουσία ως ευκαιρία.

Ευκαιρία για επιρροή. Ευκαιρία για πρόσβαση. Ευκαιρία για δουλειές και απευθείας αναθέσεις. Ευκαιρία για τη δημιουργία προσωπικών δικτύων, γύρω από υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη και το Μέγαρο Μαξίμου.

Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.

Γιατί ένα κόμμα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στους μηχανισμούς της εξουσίας. Δεν μπορεί οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι έχουν υπηρετήσει επί χρόνια την παράταξη να βλέπουν γύρω τους ένα σύστημα, στο οποίο, όπως καταγγέλλεται, συγγενείς, σύζυγοι, κουμπάροι και πρόσωπα του στενού κυβερνητικού περιβάλλοντος αποκτούν πρόσβαση και ρόλο, ενώ τα παλιά κομματικά στελέχη αισθάνονται ότι περισσεύουν.

Και ασφαλώς δεν είναι όλοι ίδιοι.

Ούτε κάθε ανάθεση είναι σκάνδαλο. Ούτε κάθε άνθρωπος που βρίσκεται κοντά στην κυβέρνηση έχει κάνει κάτι παράνομο. Ούτε κάθε επιχειρηματική ή επαγγελματική σχέση αποτελεί από μόνη της απόδειξη διαφθοράς.

Αλλά η πολιτική δεν κρίνεται μόνο στα δικαστήρια. Κρίνεται και στην κοινωνία.

Και όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι γύρω από την εξουσία λειτουργούν κλειστές παρέες, που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη δική τους οικονομική και πολιτική επιρροή, παρά για την ίδια την παράταξη, τότε υπάρχει πρόβλημα, που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Γιατί στο τέλος ο λογαριασμός δεν πηγαίνει στις παρέες. Πηγαίνει στη Νέα Δημοκρατία.

Ποιον υπηρετούν;

Το ερώτημα είναι απλό:

Υπηρετούν τη Νέα Δημοκρατία ή υπηρετούν τον εαυτό τους;

Υπηρετούν την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό ή δημιουργούν προσωπικά δίκτυα εξουσίας, που κάποια στιγμή μπορεί να λειτουργήσουν ακόμη και εις βάρος της κυβέρνησης;

Γιατί η παράταξη δεν μπορεί να μετριέται από το πόσες δουλειές έγιναν, πόσες αναθέσεις δόθηκαν ή πόσοι άνθρωποι απέκτησαν πρόσβαση στην εξουσία.

Μετριέται από το αν ο πολίτης αισθάνεται ότι η κυβέρνηση λύνει τα προβλήματά του.

Από το αν μπορεί να πληρώσει το σπίτι του.

Από το αν βρίσκει γιατρό όταν τον χρειάζεται.

Από το αν μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά του με αξιοπρέπεια.

Από το αν αισθάνεται ότι υπάρχουν δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες.

Από το αν πιστεύει ότι το κράτος υπηρετεί τον πολίτη και όχι τους ισχυρούς.

Και κυρίως από το αν μπορεί να κοιτάξει τη Νέα Δημοκρατία και να αναγνωρίσει ξανά σε αυτήν την παράταξη που ήξερε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο ηγέτης και αυτός που έχει την ευθύνη και μπορεί να παρέμβει.

Η κριτική αυτή δεν στρέφεται στον Πρωθυπουργό. Απευθύνεται στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Απευθύνεται σε εκείνον, επειδή έχει τη δυνατότητα να παρέμβει, να λάβει αποφάσεις, να δώσει λύσεις.

Να καθαρίσει το τοπίο.

Να αποδείξει ότι η κυβέρνηση δεν διοικείται από κλειστές παρέες.

Να απαιτήσει διαφάνεια, αξιοκρατία και καθαρούς κανόνες.

Να απομακρύνει από την κυβέρνηση και την κομματική λειτουργία κάθε πρακτική που δημιουργεί την εντύπωση ότι κάποιοι χρησιμοποιούν την εξουσία για προσωπικό όφελος.

Και, κυρίως, να ξαναδώσει χώρο στην ίδια την παράταξη.

Στους ανθρώπους της.

Στα στελέχη της.

Στους ψηφοφόρους της.

Σε εκείνους που μπορεί να απομακρύνθηκαν, όχι επειδή έπαψαν να πιστεύουν στις αρχές της Νέας Δημοκρατίας, αλλά επειδή αισθάνθηκαν ότι δεν τους αφορά πλέον ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το κόμμα.

Σε εκείνους που άρχισαν να νιώθουν ξένοι, επειδή κάποιοι ξένοι ήλθαν στην παράταξη, όχι για να προσφέρουν τις ικανότητές τους και τις εμπειρίες τους, αλλά για να αποκτήσουν επιφάνεια και κύρος, που δεν είχαν.

Η διεύρυνση ναι. Η απαξίωση της παράταξης όχι.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι μπορεί να διευρύνει την κοινωνική της βάση.

Και η διεύρυνση δεν είναι πρόβλημα. Είναι πολιτική επιλογή, που μπορεί να κάνει μια μεγάλη παράταξη ισχυρότερη.

Υπάρχει, όμως, μια διαφορά.

Άλλο η διεύρυνση και άλλο η αντικατάσταση.

Άλλο η αναζήτηση ικανών και άλλο η προσχώρηση επιτηδείων.

Άλλο οι φρέσκες ιδέες και οι τολμηρές σκέψεις και άλλο οι ιδιοτελείς επιδιώξεις και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Άλλο να έρθουν άνθρωποι από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και να συμβάλουν σε μια μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη.

Και άλλο οι άνθρωποι που βρίσκονταν επί χρόνια μέσα στην παράταξη να αισθάνονται ότι ξαφνικά πρέπει να απολογούνται, επειδή εξακολουθούν να έχουν σταθερές απόψεις και αξίες.

Η Νέα Δημοκρατία δεν χρειάζεται κανέναν να «κουνάει το δάχτυλο» στους ανθρώπους που κράτησαν την παράταξη όρθια.

Χρειάζεται να τους αγκαλιάσει και πάλι και να τους ξαναβάλει στο σπίτι τους.

Για να μην μείνει η ιστορία μόνο στις αναθέσεις και στα σκάνδαλα, στις προσωπικές επιδιώξεις και στις ακόρεστες φιλοδοξίες κάποιων, που μέχρι χθες δεν μας ήξεραν και δεν τους γνωρίζαμε.

Και, την ίδια ώρα, η κοινωνία να παρακολουθεί καταγγελίες για δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις και πρακτικές, που απαιτούν διαφάνεια και σοβαρό έλεγχο.

Το πρόβλημα δεν είναι οι δικοί μας άνθρωποι, που μας εγκαταλείπουν. Το πρόβλημα είναι ότι μας εγκαταλείπουν οι δικοί μας άνθρωποι, διότι αισθάνονται να πνίγονται και να μην μας αναγνωρίζουν.

Η λύση υπάρχει, είναι απλή, αυτονόητη και ασφαλώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να την επιβάλει:

Όποιος διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα πρέπει να ελέγχεται. Και όποιος έχει παρανομήσει πρέπει να λογοδοτεί. Και όποιος δεν μπορεί να νιώσει ποια, πράγματι, είναι αυτή η παράταξη, να πάει στο σπίτι του.

Χωρίς εξαιρέσεις.

Χωρίς «δικούς μας» και «δικούς τους».

Χωρίς συγγενείς, κουμπάρους, φίλους, επιχειρηματίες ή κομματικούς παράγοντες, που να θεωρούν ότι βρίσκονται πάνω από τους νόμους και τους κανόνες.

Η λύση δεν είναι να διαλυθεί η παράταξη σε εσωτερικούς εμφυλίους.

Η λύση είναι να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Χρειαζόμαστε μια Νέα Δημοκρατία που να θυμίζει στους παλαιότερους όσα σπουδαία και μεγάλα προσέφερε στην Πατρίδα και να εμπνέει τους νεότερους, προσφέροντάς τους εμπιστοσύνη και ασφάλεια για το μέλλον.

Χρειαζόμαστε μια Νέα Δημοκρατία, που να μπορεί και πάλι να συγκινεί, να πείθει, να ενθουσιάζει και να κινητοποιεί κάθε ελληνική ψυχή, για νέες κατακτήσεις και για καινούρια επιτεύγματα.

Ελληνικές ειδήσεις

Χρειαζόμαστε να μιλήσουμε για την οικονομία, την ασφάλεια, την Υγεία, την Παιδεία, τη στέγη, την καθημερινότητα, όχι απλά επειδή διαχειριζόμαστε τα προβλήματα, αλλά επειδή τα νιώθουμε, είναι δικά μας και γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε για να τα αντιμετωπίσουμε.

Να ξαναμιλήσουμε στον άνθρωπο που αισθάνεται ότι κανείς δεν τον ακούει.

Να ξαναφέρουμε στο σπίτι μας τους δικούς μας ανθρώπους, που απομακρύνθηκαν, όχι γιατί το θέλησαν, αλλά γιατί τους «διώξαμε».

Να δώσουμε χώρο στους ανθρώπους, που ήταν εκεί πριν από την εξουσία και θα παραμείνουν εκεί και όταν η εξουσία τελειώσει.

Γιατί οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Οι παρέες αλλάζουν.

Οι υπουργοί αλλάζουν.

Οι συνεργάτες αλλάζουν.

Η παράταξη, όμως, πρέπει να μένει σταθερή και ακλόνητη, έτοιμη για να ενώσει, να αγωνιστεί και να προσφέρει.

Και αν η Νέα Δημοκρατία θέλει να παραμείνει μεγάλη και να συνεχίσει να κυβερνά, δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στα ποσοστά, στους μηχανισμούς και στην επικοινωνία.

Πρέπει να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη.

Όχι μόνο του ψηφοφόρου.

Αλλά και των δικών της ανθρώπων .

Εκείνων που επί χρόνια έλεγαν «είμαι Νέα Δημοκρατία», χωρίς να ζητούν τίποτα.

Εκείνων που σήμερα αρχίζουν ν’ αναρωτιούνται:

«Είναι ακόμη δικό μου το κόμμα;».

Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η ίδια η Νέα Δημοκρατία.

Και η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί με πράξεις!

Με έργα!

Με αποφάσεις, που θα δείξουν ότι «το μήνυμα ελήφθη» και η πορεία διορθώθηκε!

Πηγή: skaipatras.gr