Στις 25 Οκτωβρίου 1973 σ’ όλον τον κόσμο κυριαρχούσε μια είδηση. Πέθανε ο Αμπέμπε Μπικίλα, ο Αιθίοπας Μαραθωνοδρόμος.
Ο κόσμος συγκινήθηκε όχι μόνο επειδή έφυγε μόλις στα 41 χρόνια του, αλλά επειδή η ζωή που του τάδωσε όλα απλόχερα τα πρώτα χρόνια κι ύστερα αποφάσισε να του τα πάρει πίσω με τον πιο σκληρό τρόπο.
Το 1960 έγινε διάσημος, όχι απλά επειδή κέρδισε τον Μαραθώνιο στην Αιώνια Πόλη στους Ολυμπιακούς Αγώνες που είχε διοργανώσει, αλλά επειδή έτρεξε ξυπόλητος απέναντι σε κορυφαίους αθλητές με ειδικά ανατομικά παπούτσια για μεγάλες αποστάσεις (υπήρχαν και τότε). Αυτή η… ιδιομορφία σκέπασε τα όλα τα άλλα. Ο πρώτος Αφρικανός που κερδίζει το αγώνισμα, η καλύτερη επίδοση ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ αφού στο αγώνισμα δεν υπάρχει επίσημο εξαιτίας των διαφορετικών διαδρομών που διανύουν οι αθλητές.
Ξυπόλητος τερματίζει στη Ρώμη το 1960
Ήταν ένα παιδί από μια επαρχία της Αιθιοπίας, φτωχό που αναζήτησε μια θέση στην Αυτοκρατορική Φρουρά του Χαϊλέ Σελασιέ για να έχει ένα σταθερό εισόδημα. Το τρέξιμο του άρεσε. Κάθε μέρα έτρεχε, για το κέφι του, γύρω στα 20 χιλιόμετρα.
Ήταν τυχερός, τότε, αφού ο Αυτοκράτορας είχε προσλάβει έναν Σουηδό γυμναστή για την εκγύμναση της φρουράς του. Λεγόταν Όνι Νισκάνεν . Τον παρατήρησε και διαπίστωσε ότι αυτός ο νεαρός έχει ανεξάντλητες, ότι χρειάζεται ένας Μαραθωνοδρόμος.
Τον πήρε από δίπλα, έπεισε και τους ανωτέρους του ότι μπορεί να δοξάσει την πατρίδα και τον Αυτοκράτορα κι άρχισε την προπόνηση .
Έχοντας τρέξει δύο όλους κι όλους Μαραθώνιους πάει στη Ρώμη. Τ ου αγοράζει παπούτσια. Τα δοκιμάζει και τα πόδι του γεμίζουν φουσκάλες. Αποφασίζει να τρέξει ξυπόλητος.
Στην αφετηρία οι φωτογράφοι σκοπεύουν τα πόδια του κι όχι το πρόσωπό του, οι συναθλητές του χαμογελούν με την αφέλειά του. Το μετάνιωσαν πικρά.
Το 1961 έρχεται στην Αθήνα για να τρέξει στην κλασική διαδρομή, τρέχει και πάλι χωρίς παπούτσια και φυσικά κερδίζει.
Η συμμετοχή του στον Μαραθώνιο της Αθήνας το 1961
Τέσσερα χρόνια αργότερα είναι καταξιωμένος, επαναλαμβάνει τον άθλο του και στο Τόκιο. Γίνεται ο πρώτος αθλητής που κερδίζει back-to-back το αγώνισμα. Αυτή τη φορά η νίκη του έχει ηρωικό χαρακτήρα. Σαράντα μέρες νωρίτερα είχε υποβληθεί σε εγχείρηση σκωληκοειδίτιδάς, έχει ανατραπεί όλη η προετοιμασία του.
Ο τερματισμός του στο Τόκιο το 1964
Από εκεί κι ύστερα η ζωή του δείχνει το άλλο της πρόσωπο. Στο Μεξικό και αφού έχει ολοκληρώσει την προετοιμασία του σε υψόμετρο αισθάνεται πόνους στο πόδι. Οι εξετάσεις δείχνουν κάταγμα περόνης. Ξεκουράζεται κι αποφασίζει να τρέξει. Εγκαταλείπει στο 16ο χιλιόμετρο .
Τα χτυπήματα συνεχίζονται και κορυφώνονται στις 22 Μαρτίου 1969. Είναι βράδυ, οδηγεί ένα Volkswagen Beetle, χάνει τον έλεγχο, το αυτοκίνητο ανατρέπεται και μένει παράλυτος . Δεν μπορεί να κουνήσει ούτε το κεφάλι του.
Τον στέλνουν στην Αγγλία. Μένει οκτώ μήνες σε ειδικό κέντρο, τον επισκέπτεται ακόμα και η Β ασίλισσα Ελισάβετ. Όταν επιστρέφει στην πατρίδα του κουνά τα χέρια του, αλλά καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι.
Αθλητικοί φορείς απ’ όλον τον κόσμο προσπαθούν να του συμπαρασταθούν. Συμμετέχει με αγώνες ατόμων με προβλήματα κίνησης, πρόγονοι των παραολυμπιακών. Στο Λονδίνο παίζει πινγκ πονκ και στη Νορβηγία σε αγώνες με έλκηθρο.
Ο άνθρωπος που είχε το τρέξιμο δεύτερη φύση δεν αντέχει όλη αυτή την κατάσταση. Ένα εγκεφαλικό είναι η επίσημο αιτία θανάτου.
Χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2019 εμφανίζεται ένας Ιάπωνας, επικοινωνεί με έναν από τους γιους του. Τον ενημερώνει ότι ο πατέρας του είχε χάσει το χρυσό μετάλλιο στο Τόκιο. Το είχε ξεχάσει στην τουαλέτα του Ολυμπιακού Σταδίου. Το είχε βρει η μητέρα του που ήταν καθαρίστρια. Το κράτησε, αλλά λίγο πριν πεθάνει είπε την ιστορία στο γιο της και ζήτησε να το επιστρέψει.
Πηγή: flamis.gr
