Συμπληρώνονται σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου, ακριβώς είκοσι πέντε έτη από την ημέρα που ο Στέλιος Καζαντζίδης έφυγε από τη ζωή. Ο καλλιτέχνης που με το μοναδικό, βαθύ ηχόχρωμα της φωνής του απέδωσε με συγκλονιστικό τρόπο τα βιώματα της ξενιτιάς, της ανέχειας, του μόχθου, του προσφυγικού δράματος, του έρωτα και των καθημερινών ανησυχιών, παραμένει έως σήμερα, ένα τέταρτο του αιώνα μετά την απώλειά του, μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του ελληνικού λαϊκού πενταγράμμου. Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία , προερχόμενος από οικογένεια Ποντίων προσφύγων. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από κακουχίες, ενώ από πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε στην ανάγκη να εργαστεί για να συνδράμει οικονομικά τους οικείους του. Η ενασχόλησή του με το τραγούδι προέκυψε σχεδόν τυχαία το 1948, όταν ήταν μόλις 17 ετών. Το 1952 πραγματοποίησε την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση με το κομμάτι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πάω», ενώ η καθιέρωσή του ήρθε σύντομα μέσα από τις «Βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου .

Η φωνή των ανθρώπων της ξενιτιάς

Ο Καζαντζίδης δεν ήταν απλώς ένας δημοφιλής ερμηνευτής. Το ηχόχρωμά του ταυτίστηκε με μια ολόκληρη ιστορική περίοδο και με ανθρώπους που βίωσαν τη φτώχεια, την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, τον αγώνα για την επιβίωση και τον πόνο του αποχωρισμού. Οι συνθέσεις που ερμήνευσε εξέφραζαν όσους αναχωρούσαν με μια βαλίτσα στο χέρι για προορισμούς όπως η Γερμανία , η Αμερική και η Αυστραλία , τις οικογένειες που παρέμεναν πίσω, καθώς και την ελπίδα για μια καλύτερη μοίρα. Συνεπώς, η αλληλεπίδρασή του με το κοινό ήταν ξεχωριστή. Ο Καζαντζίδης δεν τραγουδούσε απλώς για τον κόσμο, αλλά εξέφραζε τα ίδια τα συναισθήματα των ανθρώπων αυτών.

Η ποντιακή ρίζα που επέστρεψε στο τραγούδι

Ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν απομακρύνθηκε ποτέ από την καταγωγή του. Κατά το τελευταίο στάδιο της καλλιτεχνικής του διαδρομής, επέστρεψε δυναμικά στο ποντιακό τραγούδι, αποδίδοντας έργα που αφορούσαν την πατρίδα, τον ξεριζωμό, την ξενιτιά και τη συλλογική μνήμη. Ο δεσμός του με τον Πόντο αποτέλεσε μια ακόμη βαθιά σύνδεση με την ιστορία και τον πόνο των ανθρώπων που εξέφρασε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Συνεργασίες με τους κορυφαίους

Στη μακρόχρονη πορεία του, συνεργάστηκε με μερικούς από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται οι:

Βασίλης Τσιτσάνης

Μανώλης Χιώτης

Μίκης Θεοδωράκης

Μάνος Χατζιδάκις

Χρήστος Λεοντής

Σταύρος Ξαρχάκος

Μάνος Λοΐζος

Άκης Πάνου

Χρήστος Νικολόπουλος

Γιάννης Παπαϊωάννου

Εξίσου καθοριστική ήταν η συνεργασία του με στιχουργούς όπως η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου , ο Κώστας Βίρβος , ο Πυθαγόρας , η Σώτια Τσώτου και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος . Επιπλέον, η τηλεοπτική του εμφάνιση στην ΕΡΤ το 1981 αποτέλεσε ένα σημαντικό καλλιτεχνικό και τηλεοπτικό γεγονός, δεδομένου ότι ο καλλιτέχνης είχε ήδη αποσυρθεί για αρκετά χρόνια από τις ζωντανές εμφανίσεις και τη δισκογραφία.

25 χρόνια μετά

Ο Στέλιος Καζαντζίδης απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η φωνή του παραμένει ζωντανή. Τα τραγούδια του συνεχίζουν να μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, ενώ οι στίχοι τους παραμένουν συνδεδεμένοι με εμπειρίες που ξεπερνούν τα όρια του παρελθόντος. Ο Καζαντζίδης απέκτησε διαχρονική αξία όχι μόνο λόγω της ερμηνευτικής του δεινότητας, αλλά επειδή κατόρθωσε να δώσει φωνή στον καημό, την ελπίδα και την αξιοπρέπεια του απλού ανθρώπου.

Πηγή: flamis.gr