Από εκείνη τη μοιραία ημέρα του Μαρτίου του 2024, όταν η καρδιά του σταμάτησε ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, η οικογένεια, οι φίλοι και οι άνθρωποι που τον αγάπησαν έμεναν με την ελπίδα πως θα επιστρέψει. Σήμερα, η ελπίδα αυτή έδωσε τη θέση της στη βαθιά θλίψη.
Ο τραγουδιστής, γιος του σπουδαίου Σταμάτη Κόκοτα, άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, στο νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», όπου νοσηλευόταν από τον Μάρτιο του 2024.
Ο Δημήτρης και η μουσική
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 1968 και μεγάλωσε έχοντας μέσα στο σπίτι του έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους λαϊκούς τραγουδιστές της εποχής του. Ο Σταμάτης Κόκοτας δεν ήταν όμως μόνο ο μεγάλος καλλιτέχνης. Για τον Δημήτρη ήταν πάνω απ’ όλα ο πατέρας του.
Ο ίδιος είχε περιγράψει με ιδιαίτερη τρυφερότητα τα παιδικά του χρόνια. Η μουσική υπήρχε παντού: στο σπίτι, στα μαγαζιά όπου εμφανιζόταν ο πατέρας του, στην καθημερινότητά τους. Ο Δημήτρης είχε πει πως από μικρός δεν τον συγκίνησε τίποτα τόσο όσο η δουλειά του πατέρα του. Και κάπως έτσι ήρθε φυσικά και η δική του σχέση με το τραγούδι.
Ο Δημήτρης δεν θέλησε να γίνει απλώς “ο γιος του πατέρα του”. Δημιούργησε τη δική του πορεία και γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, κυρίως στη δεκαετία του ’90. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με άλλους γνωστούς τραγουδιστές όπως είναι η Μαρινέλλα, η Καίτη Γαρμπή, η Άντζελα Δημητρίου, ο Αντύπας, ο Βασίλης Καρράς, η Κωνσταντίνα, η Λίτσα Γιαγκούση και φυσικά ο πατέρας του, Σταμάτης Κόκοτας.
Η καριέρα του
Στα είκοσί του χρόνια γνώρισε τον Φοίβο και μαζί δημιούργησαν τραγούδια που τον έβαλαν δυναμικά στο προσκήνιο της ελληνικής μουσικής.
Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Διαδόσεις” κυκλοφόρησε στις 10 Φεβρουαρίου του 1994 από την Eros Music σε μουσική και στίχους του Φοίβου, φτάνοντας τις 30.000 πωλήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο κι έγινε χρυσός. Από τον δίσκο αυτό ξεχώρισαν τα τραγούδια: “Διαδόσεις”, “Αυτά τα χείλια”, “Άντε γεια μας” και “Κι αν σ’ αγαπώ”.
Ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Συνείδηση” κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 1995 πάλι με τον Φοίβο στη μουσική και τους στίχους, καθώς επίσης ανέλαβε και την ενορχήστρωση του δίσκου. Ο δίσκος έφτασε τις 60.000 πωλήσεις κι έγινε πλατινένιος. Από τον δίσκο αυτό ξεχώρισαν τα τραγούδια: “Γιατί με τυραννάς”, “Πολύ καλή για να ‘σαι αληθινή”, “Κι άσε να λένε”, “Συνείδηση” και “Ανεμώνα”.
Ο τρίτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Αχαριστία” κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου του 1997 και αποτελεί τη τελευταία συνεργασία του με τον Φοίβο, ο οποίος έγινε χρυσός τη πρώτη κιόλας εβδομάδα της κυκλοφορίας του.
Λίγο καιρό αργότερα έγινε η απονομή του πλατινένιου δίσκου, αφού ξεπέρασε τις 50.000 πωλήσεις, κι έγινε πλατινένιος και σε Ελλάδα και Κύπρο. Μέχρι και σήμερα αυτό το άλμπουμ θεωρείται ο πιο επιτυχημένος δίσκος του Δημήτρη Κόκοτα, έχοντας πουλήσει τουλάχιστον 80.000 αντίτυπα.
Στις 8 Οκτωβρίου του 1998 κυκλοφόρησε ο τέταρτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Για μένα” σε μουσική και στίχους του Νίκου Καρβέλα, με τον οποίο συνεργάστηκε για πρώτη φορά. Ο δίσκος έγινε χρυσός από τη πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και πλατινένιος μετά από 15 μέρες, ξεπερνώντας τις 50.000 πωλήσεις. Από τον δίσκο αυτό ξεχώρισαν τα τραγούδια: “Για μένα”, “Στο ‘χω πει”, “Παλιοχαρακτήρας” και “Για πάντα”.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1999 κυκλοφόρησε ο πέμπτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Σε ρεύματα αντίθετα” σε μουσική του Γιώργου Θεοφάνους και στίχους του Πάνου Φαλάρα. Ο δίσκος έγινε σύντομα χρυσός και πολλά τραγούδια έγιναν ραδιοφωνικές επιτυχίες. Από τον δίσκο αυτό ξεχώρισαν τα τραγούδια: “Είσαι γυναίκα ουρανός”, “Παντού σημάδια σου”, “Τι σου χρωστάω”, “Μήνυμα γραπτό” και “Σ’ εκείνη να γυρίσεις”.
Ο έκτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο “Έχω φύγει” κυκλοφόρησε στις 18 Δεκεμβρίου του 2000 από τη νέα του εταιρεία Minos EMI σε μουσική και στίχους διάφορων καλλιτεχνών, όπως ο Valentino, ο Στράτος Διαμαντής, ο Βαγγέλης Κωνσταντινίδης, ο Ηλίας Φιλίππου, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, η Εύη Δρούτσα κλπ. Αν και πολλά τραγούδια από τον δίσκο ξεχώρισαν στο ραδιόφωνο, δεν έκανε την ίδια εμπορική επιτυχία με προηγούμενες δουλειές του.
Ο έβδομος δίσκος του με τίτλο “Ολόψυχα δικός σου” κυκλοφόρησε στις 4 Φεβρουαρίου του 2002 σε μουσική του Κώστα Μηλιωτάκη και στίχους του Πάνου Φαλάρα και της Ναταλί.
Στον όγδοο δίσκο του με τίτλο “Ένα” που κυκλοφόρησε στις 19 Μαΐου του 2003 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Γιάννη Καραλή, ο οποίος έγραψε τη μουσική και τους στίχους.
Στον ένατο δίσκο του με τίτλο “Απρόσμενη αγάπη” που κυκλοφόρησε το 2004 από τη Virus Music συνεργάστηκε επίσης για πρώτη φορά με τον Ανδρέα Κομπόση, ο οποίος έγραψε τους στίχους και τη μουσική.
Το 2007, κυκλοφόρησε ο δέκατος δίσκος του με τίτλο “Άμα δε σε δω απόψε”, καθώς και το cd Live + 4, από την Alpha Records.
Προσωπική ζωή
Με την Κατερίνα Πετράκη γνωρίστηκαν το 2004, όταν εκείνη πήγε στο καμαρίνι του για να ζητήσει ένα αυτόγραφο για τη μικρότερη αδελφή της.
Ο ίδιος είχε περιγράψει τη γνωριμία τους ως έρωτα με την πρώτη ματιά: της έδωσε το αυτόγραφο, της ζήτησε το τηλέφωνό της και από εκεί ξεκίνησε η σχέση τους.
Το 2011 απέκτησαν μία κόρη, τη Ριάνα.
Η στιγμή που άλλαξαν όλα
Στις 28 Μαρτίου 2024, η ζωή του Δημήτρη Κόκοτα άλλαξε μέσα σε λίγα λεπτά. Κατά τη διάρκεια πρόβας για το «J2US» αισθάνθηκε αδιαθεσία και υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδιόυ. Μεταφέρθηκε με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», όπου οι γιατροί προσπάθησαν να τον επαναφέρουν, τον διασωλήνωσαν και τον εισήγαγαν εσπευσμένα στην Αιμοδυναμική Μονάδα.
Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε μια μακρά και δύσκολη μάχη. Η νοσηλεία του κράτησε περισσότερο από δύο χρόνια, με την οικογένειά του να βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του και να περιμένει ένα σημάδι βελτίωσης. Τελικά, σήμερα, ήρθε η θλιβερή είδηση.
Για τον Δημήτρη, η Κατερίνα και η κόρη τους αποτελούσαν το κέντρο της ζωής του. Παρότι ο ίδιος κρατούσε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα, είχε μιλήσει με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τη σύζυγό του, λέγοντας πως ο έρωτάς τους παρέμενε ζωντανός όλα αυτά τα χρόνια.
«Μου λείπει ο πατέρας μου»
Ο Σταμάτης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 2022. Για τον Δημήτρη, η απώλεια δεν ήταν απλώς η απώλεια ενός μεγάλου τραγουδιστή. Ήταν η απώλεια του ανθρώπου που είχε μάθει να βλέπει πρώτα ως πατέρα και μετά ως καλλιτέχνη.
Ο Δημήτρης είχε περιγράψει με χιούμορ ότι όταν κυκλοφορούσε ένας νέος του δίσκος, ήταν σαν να έδινε εξετάσεις στον πατέρα του. Τον άκουγε και στη συνέχεια είχε άποψη για όσα είχε κάνει. Κι όμως, ο Δημήτρης δεν ένιωσε ποτέ ότι ζούσε στη σκιά του. Το αντίθετο. Έλεγε πως ένιωθε περηφάνια όταν κάποιος του μιλούσε για τον πατέρα του και πως ο κόσμος τον είχε αναγνωρίσει για τη δική του δουλειά.
Ο Σταμάτης, από την πλευρά του, ήταν περήφανος για τις επιλογές του γιου του. Ακόμη κι όταν διαφωνούσε μαζί του, ο Δημήτρης αναγνώριζε εκ των υστέρων πως πολλές από τις συμβουλές του πατέρα του είχαν αποδειχθεί σωστές. «Σε ό,τι κι αν έλεγε, έπεφτε μέσα», είχε πει χαρακτηριστικά.
Η πιο χαρακτηριστική συμβουλή που κράτησε από εκείνον ήταν απλή: «Σεμνά και ταπεινά». Λίγες λέξεις, αλλά μια ολόκληρη στάση ζωής.
«Μου λείπει ο πατέρας μου», είχε εξομολογηθεί. Και είχε περιγράψει κάτι που δείχνει πόσο βαθιά είχε μείνει μέσα του η παρουσία του: υπήρχαν στιγμές που μπορούσε να ακούσει τη φωνή του ή να τον δει σε ένα βίντεο και να νιώσει πως ήταν ακόμη εκεί.
Ίσως γι’ αυτό και η μουσική λειτουργούσε για εκείνον σαν ένας τρόπος να κρατά ζωντανή τη μνήμη του. Είχε πει πως ο πόνος για την απώλεια του πατέρα του απαλυνόταν όταν ερμήνευε τραγούδια του.
Πηγή: flamis.gr
