Του Διονύση Ζακυνθινού

Υπήρχε κάποτε ένας θερινός κινηματογράφος, που έκανε παρέα με αρκετούς άλλους του είδους του στην πόλη. «ΑΕΛΛΩ» ήταν το όνομα του, βρισκόταν στη συμβολή των οδών Καραϊσκάκη και Παπαφλέσσα, ενώ και μόνο στο άκουσμα του μάς έρχονται γλυκές αναμνήσεις από ένα καλοκαίρι της δεκαετίας του ’80.

Στενό συγγενικό πρόσωπο είχε πάρει τότε την ευθύνη για τη λειτουργία του κυλικείου του. Ήταν η χαρά του πιτσιρικά που βρήκε την ευκαιρία να βλέπει ταινίες χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, με αντάλλαγμα να μαζεύει τα άδεια μπουκάλια των αναψυκτικών που είχαν αφήσει κάτω από τα καθίσματα τους οι θεατές της προηγούμενης βραδιάς.

Ομολογουμένως, δεν ήταν μια δύσκολη δουλειά. Πιο επώδυνο ήταν να ακούς τις φωνές του ιδιοκτήτη να διαμαρτύρεται κάθε φορά που έβαζες κάποιο φίλο από νωρίς το απόγευμα στην αίθουσα, υποτίθεται για να βοηθήσει. Επρόκειτο βέβαια για ένα πρόσχημα, ώστε να δει κι αυτός μια ταινία δωρεάν.

Όμως, το αφεντικό δεν μάσαγε από τέτοια. Οι φωνές του έφταναν μέχρι την Κορίνθου. «Αντώνη, πόσες φορές θα σου το πω ότι δεν θα μου το κάνεις εδώ παιδική χαρά για να μην πληρώνουν οι δικοί σου;», ωρυόταν.

Και τί να κάνει ο καημένος ο Αντώνης; Για να τον εξευμενίσει, προσφερόταν να πληρώσει ο ίδιος ένα εισιτήριο από την τσέπη του. Για να δούμε με τον φίλο μας κλασικές ταινίες, όπως αυτές του Άλφρεντ Χίτσκοκ και αυτές που πρόλαβε να γυρίσει ο Τζέιμς Ντιν.

Βλέπεις τότε δεν υπήρχε ίντερνετ, δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ και η τηλεόραση δεν ήταν αυτή που είναι σήμερα με τα πολλά κανάλια και τις συνδρομητικές πλατφόρμες που προσφέρουν τα πάντα.

Ο κινηματογράφος ήταν μια κυρίαρχη μορφή ψυχαγωγίας, αν και στα καλοκαιρινά σινεμά δεν παίζονταν ταινίες πρώτης προβολής. Οι επανεκδόσεις παλαιών φιλμ ήταν η πεπατημένη.

Έτσι, και από την οθόνη του «ΑΕΛΛΩ» παρέλασαν σταρ και ταινίες του ένδοξου παρελθόντος. «Επαναστάτης χωρίς αιτία», «Ο Γίγας», «Ανατολικά της Εδέμ», «Η Συμμορία των Πέντε», «Ληστεία α λα Ιταλικά», «Τα Πουλιά» και πολλά άλλα κινηματογραφικά έργα που θεωρούνται στις μέρες μας σημεία αναφοράς της έβδομης τέχνης, συνόδευσαν αλησμόνητες βραδιές της εφηβείας μας.

Ένα ακόμη καλοκαίρι θα φύγει με τον κεντρικό πολεοδομικό ιστό της Πάτρας να μην διαθέτει ούτε ένα θερινό σινεμά όταν κάποτε μετρούσε πολλά, στις θέσεις των οποίων σήμερα έχουν αναγερθεί, ως επί το πλείστον, πολυκατοικίες .

Όσο για το «ΑΕΛΛΩ», δεν είναι πλέον (κι) αυτό εδώ. Αν και είχε κλείσει από το 2010, παρέμενε στη θέση του, ερειπωμένο, «ζωντανό», θυμίζοντας μας τις υπέροχες κινηματογραφικές βραδιές, υστερόγραφο ενός παρελθόντος που έχει περάσει ανεπιστρεπτί μέχρι που ισοπεδώθηκε κι έγινε…οικόπεδο.

Μια ωραία ιστορία, σαν παλιό σινεμά, με άδοξο τέλος.

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 95

Πηγή: flamis.gr