ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ

«Μας χτυπούσαν (οι Ιταλοί) από τις 5 το πρωί», μου είχε πει για την 28η Οκτωβρίου 1940 ο πατέρας μου, σε μια από τις πολλές διηγήσεις του για τα όσα έζησε στο αλβανικό μέτωπο. Κι έζησε πολλά, μαχόμενος κατά των Ιταλών και αργότερα κατά των Γερμανών.

Στην Αλβανία πολεμούσε κοντά με τον αδελφό του, τον ταγματάρχη, υποδιοικητή του 12ου Συντάγματος, Ζώη Ζακυνθινό. Ο θείος μου ο Ζώης σκοτώθηκε, ήταν από τους πρώτους πεσόντες. Ο πατέρας μου τον έθαψε με τα ίδια του τα χέρια. Όνειρο της ζωής του ήταν ν’ ανοίξουν τα σύνορα με την Αλβανία, για να πάει εκεί και να κάνει την εκταφή της σορού του αδελφού του. Ο πατέρας μου πέθανε το 1989, το όνειρό του δεν έγινε πραγματικότητα. Αλλά ο Ζώης Ζακυνθινός αναπαύεται πλέον στο ελληνικό νεκροταφείο, στην Αλβανία, για τους πεσόντες του ’40, στους Βουλιαράτες. Ένας Βορειοηπειρώτης βοσκός βοήθησε στον εντοπισμό του πρόχειρου τάφου του, που είχε σκάψει ο πατέρας μου.

Η Πολιτεία τίμησε δεόντως τον Ζώη Ζακυνθινό. Το όνομά του έχει δοθεί σε οδούς, στην Αθήνα, στην Πάτρα και στη Λευκάδα, ενώ εδώ, στην αχαϊκή πρωτεύουσα, στήθηκε και άγαλμα, με την προτομή του.

«Οδός ταγματάρχη Ζώη Ζακυνθινού. Βλέπεις φίλε; Τα ονόματα αξιωματικών έχουν δώσει σε οδούς, κανενός στρατιώτη!». Ο ταξιτζής, που με πήγαινε εκείνο το απόγευμα στα Σύνορα, δεν ήξερε ότι απευθυνόταν στον ανιψιό του ταγματάρχη, αλλά είχε δίκιο.

Στο αλβανικό μέτωπο δεν πολέμησαν μόνον αξιωματικοί, όπως ο πατέρας μου και ο θείος μου. Πολέμησαν χιλιάδες Ελληνόπουλα, απλοί στρατιώτες, που σκοτώθηκαν, ακρωτηριάστηκαν, τραυματίστηκαν.

Ο πατέρας μου ήταν τυχερός, επιβίωσε. Στην υπόλοιπη ζωή του δεν πούλησε ποτέ πατριωτισμό, δεν παρίστανε ότι ήταν κάποιος, επειδή διακρίθηκε σε πολλές μάχες, ούτε παρίστανε τον ήρωα. Παρέμεινε σεμνός και ταπεινός, έως το θάνατό του.

Ντρεπόταν ακόμη και να πάει στις καθιερωμένες παρελάσεις και να καθίσει στις θέσεις των επισήμων με τη στολή του, που ήταν γεμάτη παράσημα. Το έκανε μόνο μια φορά, με τα χίλια ζόρια, για να «ρίξει» τη μάνα μου.

Μια μέρα σαν αυτή τον θυμάμαι πολύ περισσότερο, πιο έντονα. Χαζεύω στην παρέλαση, ακούω τη Σοφία Βέμπο να τραγουδάει «Παιδιά της Ελλάδος Παιδιά» και το μυαλό μου πάει σε όλους εκείνους που πολέμησαν κατά καιρούς για την Ελλάδα. Ο πατέρας μου ήταν ένας από αυτούς κι αισθάνομαι περήφανος για εκείνον…

Πηγή: flamis.gr